Proximities, Rehearsals and Archive (werktitel) - Katarina Zdjelar

Het werk van Katarina Zdjelar brengt ideeën naar voren over (vrouwelijke) solidariteit, verzet, het belang van kunst in periode van politieke onderdrukking, arbeidersstrijd en internationalisme. Voortbouwend op haar doorlopende werk Not A Pillar Not A Pile (Tanz für Dore Hoyer), dat voor het eerst te zien was bij de Prix de Rome tentoonstelling, richt haar huidige onderzoek zich concreter op vrouwelijke vriendschap en solidariteit. Ze onderzoekt de methodes, de esthetische vormgeving en de materiële mogelijkheden daarvan.

Katarina is geïnteresseerd in een caleidoscopische benadering van vrouwelijke relaties - hoe vrouwen elkaar in beweging brengen door passie, doelgerichtheid en politiek. Haar onderzoek bevat zowel historische elementen en experimenten als hedendaagse mogelijkheden. Ze creëert een stamboom van verschillende beeldende kunstpraktijken en literatuur, geïnspireerd door auteurs zoals Elena Ferrante, Clarice Lispector, Federica Bueti, Janice Raymond en Sarah Ahmed. Deze invloeden gebruikt ze als gereedschap om het potentieel van vrouwelijke vriendschap te ontsluiten en te definiëren als een politiek geladen manier van zijn - niet alleen als een intieme persoonlijke relatie.

Dit onderzoek, dat te zien was tijdens het NFA Research Weekend 2024, mondde uit in Katarina's film Gaze is a bridge. Deze film is geïnspireerd door Nasta Rojc en haar schilderij Self-Portrait with a Rifle (1912), evenals door het werk en het persoonlijke verhaal van fotograaf en videokunstenaar Ana Opalić. Hun levens, bepaald door het recht om vrijheid en liefde te kiezen, speelden zich af in twee verschillende periodes met bijna een eeuw ertussen. In de film verweven deze verhalen zich met elkaar.

De blik in de film is een blik die autobiografieën met elkaar verbindt, een blik van begrip, maar ook een blik die ons uitdaagt om de hand te reiken naar en de brug over te steken tussen het bekende en het onbekende, tussen het heden en het verleden. Het is een uitnodiging om een brug van verbinding te bouwen tussen ons en hen, tussen mij en jou. Om onszelf te herkennen in onze kwetsbaarheid, vervreemding, breekbaarheid, in de strijd voor persoonlijke posities en plekken die ons allemaal toebehoren. Katarina blijft de film in verschillende vormen tentoonstellen en haalt er steeds nieuwe kennis uit.

Jaar

2021