Borderwork (Rehearsing Proximity) - Katarina Zdjelar

Mijn onderzoek draait om feministische erfenissen, praktijken van toewijding en het concept van de repetitie (‘rehearsal’). Het neemt de vorm aan van theoretisch en pedagogisch werk, naast verschillende moving image-werken.

Ik ben geïnteresseerd in een caleidoscopische benadering van vrouwelijke intimiteit - steeds verschuivende patronen die zowel antikoloniale als queer perspectieven raken zonder er helemaal in op te gaan. Mijn onderzoek combineert historische elementen met hedendaagse mogelijkheden. Het put inspiratie uit de levende overblijfselen en erfenissen van de ‘Non-Aligned movement’ (NAM) en beeldende kunstpraktijken, maar ook uit het werk van theoretici zoals Sara Ahmed, Janice Raymond, Federica Bueti en bell hooks. Deze teksten helpen me om het potentieel van vrouwelijke vriendschap te ontsluiten en te definiëren als een politiek-affectieve manier van zijn – niet alleen als een persoonlijke, intieme relatie.

Mijn onderzoek wordt gevoed door het programma 'Masters of Sex: Feminisms, Sexuality, and the Archive' aan Goldsmiths London, waaraan ik heb deelgenomen, en meer recent door een serie workshops die de mogelijkheden van somatische praktijken diepgaander verkennen.

Momenteel richt ik me heel concreet op feministische solidariteit en die mogelijkheden die daarin schuilen –methodologisch, esthetisch, materieel en sociaal. Ik ben steeds meer geïnteresseerd geraakt in het begrip aanraking – zowel symbolisch als materieel. Ik onderzoek hoe aanraking kan helen, hoe het zenuwstelsel werkt, hoe drukpunten anders begrepen kunnen worden. Hoe ze geactiveerd kunnen worden door genegenheid en liefde, door de praktijk van genot in plaats van puur medicinale benaderingen. Hoe kan de behandeling van fysieke lichamen inwerken op het bredere sociale lichaam?

Hoe kunnen we aanraking tastbaar maken binnen de feministische film? Wat zou dat teweegbrengen? Via lezen en schrijven werk ik toe naar een verkenning van het beeldscherm als oppervlak – zoals de huid – en het potentieel om elementen van directheid en improvisatie als vormen van aanraking toe te voegen aan film. Ik wil graag samenwerken met performers, filosofen, dichters en mensen die stem en lichamelijke aanwezigheid gebruiken als voertuig en medium om deze vragen te onderzoeken.

Om Karen Barad's openingsparagraaf uit On Touching–the Inhuman That Therefore I Am aan te halen:  “When two hands touch, there is a sensuality of the flesh, an exchange of warmth, a feeling of pressure, of presence, a proximity of otherness that brings the other nearly as close as oneself. Perhaps closer. And if the two hands belong to one person, might this not enliven an uncanny sense of the otherness of the self, a literal holding oneself at a distance in the sensation of contact, the greeting of the stranger within? So much happens in a touch: an infinity of others – other beings, other spaces, other times – are aroused.”

Jaar

2024